Doğarken sorgulamayı bıraktım.
Her şey anne karnındayken başlar ve biter. Ne kadar düşünebileceksen düşünürsün. Ne kadar mutlu hissedebileceksen hissedersin. Nefes alı veremezsin. O kadar safsındır ki dışarıya, gerçek dünyaya, çıkabileceğini düşünmezsin.
Doğduğundaysa bütün o şaşkınlıkla düşüncelerini unutursun. Bütün birikimlerin sıfırlanır. Tek gördüğün aptalca gülümseyen insanlardır ve sanırsın ki burası daha iyi bir dünya.
Nefes alı verirsin, başkaları olursun.
Doğurgan olmanın kısırlığıdır bu.